دخترت كه در جوار تو فرود آمده و به زودى به تو پيوسته ، اى رسول خدا شكيبايى من از ( مفارقت ) او كم شده و تاب و توان من از دورى او به سستى گراييده ، جز اين كه براى من پس از ديدن جدايى تو و سختى مصيبت تو شكيبايى سزاوارتر است ، زيرا همهء ما از آن خداييم و به سوى او بازمىگرديم ، همانا آن امانت پس گرفته شد و گروگان دريافت گرديد ، ولى پس از اين همواره اندوهگينم ، و شبهايم به خاطر تو به بيدارى خواهد گذشت تا اين كه خداوند براى من سرايى را كه تو اقامت دارى برگزيند و از اين سراى تيرگى و گنهكارى منتقلم نمايد . و به همين زودى دخترت به تو خبر خواهد داد كه ما پس از تو چه ديديم ، پس همهء سرگذشت ما را از او بپرس ، كه به زودى از او امور و احوال ما را دريافت خواهى كرد ، اين همه ستم بر ما رفته در حالى كه از رفتن تو مدتى نگذشته و روزگار زيادى فاصله نشده است ! پس بر هر دوى شما از من درود باد ، درود وداع‌كننده ، نه درود خشمگين و رنجور ، پس اگر بروم ، نه از بىعلاقگى است و اگر بمانم نه از روى بد گمانى است بدانچه خداوند بر شكيبايان وعده داده و يا مجرمان را تهديد كرده است » . ( 1 ) احمد در كتاب « فضائل » به نقل از محمد بن يونس و او از حماد بن عيسى جهنى از قول جعفر بن محمد ( ع ) و او از پدرش به نقل از جابر بن عبد اللّه نقل كرده ، مىگويد : « رسول خدا ( ص ) فرمود : اى پدر دو گل خوشبو ( على ! ) به زودى هر دو ركنت از دست مىروند ! همين كه رسول خدا ( ص ) از دنيا رفت ، على ( ع ) فرمود : اين يكى از دو ركنم بود ، و چون فاطمه ( ع ) وفات كرد ، فرمود : و اين هم ركن ديگر بود كه از دستم رفت » . ( 2 ) قبلا نقل كرديم كه فاطمه ( ع ) در بقيع دفن شد و بعضى گفته‌اند كه پيكر آن حضرت را در زاويهء سراى عقيل دفن كردند و بين قبر وى و جاده هفت ذرع فاصله بود ، عبد اللّه بن جعفر مىگويد : من كسى را سراغ ندارم كه ترديد كند در اين كه قبر فاطمه ( ع ) در آنجاست ، و در اين مورد كه چند روز بين وفات فاطمه و وفات رسول خدا ( ص ) فاصله شد چند قول مختلف است : 1 - از شش ماه ، ده روز كمتر ، زيرا كه وى در شب سه شنبه سوم ماه رمضان سال يازدهم هجرى وفات يافت و رسول خدا ( ص ) در دوازدهم ربيع الاول همان سال از دنيا رفت .